Þjóð sem þekkti háhitasvæði sem voru virkjuð á frekar smáaum skala við Svartsengi, við Nesjavelli og við Kröflu hafði frekar jákvæða mynd af slíkum framkvæmdum þegar framkvæmdir hófust við Hellisheiðarvirkjun, hún var talin skárri en eyðilegging á vatnasviði Þjórsár uppi við Þjórsárver eða hörmungarnar uppi við Kárahnhúka. Margir Náttúruverndarsinnar vildu heldur ekki ,,vera á móti öllu”. Ég hef heyrt nokkuð oft ákveðna röksemd, hún virðist breiðast út eins og hálfgert ,,mím” að það sé til votts um hræsni náttúruverndarsinna að hafa hleypt í gegn Hellisheiðarvirkjun á meðan þeir voru á móti virkjunum ,,úti á landi”. Það er margt athyglisvert í þessari umræðu, vegna þess að þeir sem tala þannig virðast álíta sjálfa sig einhvernveginn utan við umræðuna. Þeir bentu ekki á þetta sjálfir en telja að það sé hlutverk einhvers óskilgreinds hóps að standa vörð um ákveðin landssvæði. Nú fer fram umræða um rammaáætlun og þótt mikill ,,sigur” hafi unnist í sambandi við Torfajökulsvæðið og nokkra aðra staði þá má velta fyrir sér hvernig svona ,,sigur” eða tap er skilgreint. Er einhver á landinu sem vill virkja allt. Bókstaflega allt landið? Og ef eitthvað er verndað – er það ,,tap” hans sem þarf að mæta með ,,hófsemi” umhverfisverndarsinna. Það eru ekki öfgar að vernda allt sem eftir er – það er nú þegar búið að ganga of langt og jafnvel lengra en æskilegt hefði verið. Nú setja menn alvarlegar spurningar við áform um virkjanaröð nánast eftir öllum Reykjanesskaganum. Þetta bakland höfuðborgarinnar, hluti af heilbrigðiskerfi þjóðarinnar í andlegum og líkamlegum skilningi á að fylla með virkjanaröð sem er nánast samfelld frá Reykjanesstá til Nesjavalla. Þeir sem telja Hellisheiðarvirkjun hafa verið illa hannaða, of stóra, of eyðileggjandi og of mengandi – hljóta að velta fyrir sér – viljum við fjórar slíkar til viðbótar á Reykjanesskagann? Vilja menn sem töldu Hellisheiðarvirkjun mistök að náttúruverndarsinnar hafi líka hljótt yfir þessum framkvæmdum? Hafa virkjunarmenn lært af mistökum sínum? Viðurkenna þeir mistök sín? Hafa framfarir orðið í verkhönnun? Hafa menn minnkað borplön, prófað aðrar aðferðir, fækkað borplönum eða minnkað þau? Virða jarðhitamenn sérstakt landsslag jarðhitasvæða eða eru þeir firrtir og telja landslag grjóts og mosa einskis virði. Ekkert er neins virði nema gras og aspir? Er hægt að horfa upp á menn fara með sömu úreldu tæknina á mörg helstu háhitasvæði okkar samtímis þegar það er nánast bókað að allir munu horfa á þessar framkvæmdir í framtíðinni og hrista höfuðið og þeir sem tóku þátt í þeim muni skammast sín – ekki síst ef satt reynist að sum svæðin verði ónýt eftir aðeins örfáa áratugi. http://omarragnarsson.blog.is/blog/omarragnarsson/entry/1238122/ Það er ögurstund núna hvað varðar framtíð Reykjaness. Myndir Ómars Ragnarssonar sýnir metnaðarleysi Orkufyrirtækja – sem vaða yfir stór svæði til að koma fyrir stórvirkjum vinnuvélum – en fjarlægja ekki ummerkin þegar borunum er lokið. Svona plan þarf að gera þegar hið saklausa hugtak – tilraunaboranir fara fram.
Til að skilja landnám orkufyrirtækjanna á Hálendi Íslands þarf að skilja tæknilegt þyngdarafl framkvæmda og strategíu sem er óháð fagurfræði eða gildismati. Framkvæmdir eru oftar en ekki ,,skynsamlegar” á sama plani og Norðlingaölduveita. Hér má sjá glærusýningu aðstoðarforstjóra Landsnets en þeir eru greinilega farnir að velta fyrir sér þverun halendis Íslands með ,,Hágöngulínu” – háspennulínum sem styrkja flutningskerfi stóriðju (stundum dulbúið sem byggðalína). Skrokkölduvirkjun, þyrfti 60 km línu fyrir aðeins 30 MW. Með Hágönguvirkjun verður tæknilegur þrýstingur á virkjun Skjálfandafljóts. Skák og mát og hálendið er klofið í tvennt.
Nú hefur Iðnaðarráðherra heimilað rannsóknir á Skrokkölduvirkjun. Hún virðist alveg fáránleg ein og sér, enda þyrfti að byggja 60 km langa háspennulínu yfir ósnortin víðerni til að flytja aðeins 30 MW. Þegar menn ræða um Hágönguvirkjun, Vonarskarð, Fljótshnjúksvirkjun og Hrafnabjargarvirkjun þá þarf að skoða málið í samhengi. Ætlum við að skera Hálendi Íslands í tvennt eða ekki? Ætla menn að ræða heildarmyndina eða ekki? Það þarf að setja mjög skýra stefnu og fólk þarf að vera mjög meðvitað og vakandi um þessi mál. Allir þessir virkjunarkostir hanga á sömu spýtunni. Mér persónulega finnst ekki öfgafullt að vernda miðhálendið. Hér er mynd af Aldeyjarfossi – tekin af Christopher Lund – sem Hrafnabjargarvirkjun myndi spilla.
Þar sem ég sat og drakk morgunkaffið heyrði ég í vorboðanum ljúfa syngja sitt dirrindí. Eins og aðrir íslendingar er ég klassískt skilyrtur fyrir þessu hljóði og byrjaði samstundis að slefa eins og einn af hundum Pavlovs þrátt fyrir að úti geisaði vetrarhríð. En söngurinn kom ekki að utan, heldur úr arninum mínum. Þar sem ég vissi að enginn myndi trúa því að það væri lóa í arninum mínum, og ef ég segði einhverjum frá þessu fullur af gleði og tilhlökkun myndi einhver fara að efast um geðheilsu mína. Þess vegna tók ég fuglasönginn upp á myndbandið hér fyrir ofan. Lóusönginn má heyra mjög greinilega á 43. sekúndu. Mér heyrðist að þarna væri mikið stuð, vegna þess að í arninum virtist vera hrafn, gargönd, stelkur og kannski kría. Ég kannast ekki við að lóan hafi áður komið með vorið niður strompinn eins og amerískur jólasveinn og því tel ég að hér hafi verið stari á ferðinni, kannski sama hermikrákan á ferðinni og laug því að manni á Eyrarbakka að vorið væri komið þann 5. mars.
Hér má sjá glögglega hvernig skáldskapur hefur bein áhrif á þróun dýrategunda. Eftir áratuga ofsóknir lifir starinn ennþá og fjölgar sér en hann nam ekki land á Íslandi fyrr en á 20. öld. Hann fór ekki að verpa í Reykjavík fyrr en um 1960. Hann nam land löngu eftir að skáldin hættu að yrkja um fugla og því hefur hann engin rómantísk ljóð til að verja sig eins og lóan og spóinn og skógarþrösturinn. Því er fátt annað til ráða en að aðlagast – því hver vill stúta hreiðri einhvers sem syngur lóusöng ofan í strompinn og yljar manni eins og lóa í vetrarhríðinni!
Ef myndbandið birtist ekki þá er beinn linkur hér.
Í dag hafa margir tileinkað sér hagfræðilega hugsun og vita ekki hvort það borgi sig að heimsækja ömmu sína fyrr en þeir hafa reiknað út sinn hlut í arfinum. Þetta folk getur dundað sér við að reikna út hrein uppboðsverðmætin sem eru falin í verkum þeirra sem eru á þessum lista frá árinu 1970.
Aðrir geta velt fyrir sér hvaðan hatrið sprettur sem veldur því að þeir kjósa að kalla fólk aumingja, hobbíista, afætur – eða vilja sjá hæfileikafólk handmoka jarðgöng fyrir sig. Og af hverju menn beita alltaf fyrir sig skúringarkonum á Landspítalanum, iðnaðarmönnum eða langveikum börnum þegar finna skal listamönnum eitthvað til forráttu. Hvaða fordómar eru það að halda að skúringarkona hafi ekki áhuga eða þörf fyrir list. Menn geta líka skoðað listann frá 1970, orðið heimspekingar og spurt sig: Hver er þess megnugur að meta hvað er list og hvað ekki? Þjóð getur ákveðið að gera mönnum kleift að verða góðir í því sem þeir gera best. Nefnið einn segir Gylfi Gylfason. Á listanum eru þeir 99.
Þeir sem velta fyrir sér hvað gerist þegar eitthvað svið fær enga styrki geta velt fyrir sér hversu margir fá styrk árlega til að skrifa bækur fyrir unglingspilta (sem er kannski mikilvægasti hópurinn sem þarf að ná til í dag). Og hversu margar slíkar bækur komu út á Íslandi í fyrra. Til að setja það í efnahagslegt samhengi getur tekið að meðaltali tvö ár að skrifa góða bók og 4000 eintaka sala (sem er góð) myndi skila höfundi innan við tveimur milljónum í tekjur.
Þeir sem hafa áhuga á að vita hvenær umræða um listamannalaun hófust geta lesið þessa skemmtilegu grein:
Þeir sem vilja njóta ávaxtanna af skattekjum Íslendinga árin 1930 – 1970 er bent á ofangreindan lista. Verk þeirra má nálgast í bókasöfnum þjóðarinnar þar sem allar bækur íslenskra höfunda frá upphafi fást ókeypis til aflestrar. Einnig má benda á Listasafn Íslands eða stássstofur betri borgara um allt land, hljóðritasafn RÚV geymir margar ágætar perlur frá þessum tíma. Það væri í sjálfu sér ágæt hugmynd fyrir þá sem vilja lifa innihaldsríku lífi að prenta út listann, hengja á ísskápshurðina og njóta vel.
Myndin hér að ofan er af svokölluðu Gullaldarliði Fylkis sem varð Íslandsmeistari í Knattspyrnu árið 1986 – þegar þeir voru 13 og 14 ára. Morgunblaðið og DV lögðu heilsíður undir þennan úrslitaleik og Halldór Halldórsson á DV kallaði þá aldrei annað en Gullaldarlið Fylkis. Á þessum árum spilaði meistaraflokkurinn ýmist í annarri eða þriðju deild. Strákarnir höfðu engar glæstar fyrirmyndir til að miða sig við en ég man að ég hugsaði þegar þeir unnu þennan fyrsta Íslandsmeistaratitil félagsins: Ef strákarnir verða áfram jafn góðir og jafnaldrarnir í KR og ÍA ætti Fylkir séns á Íslandsmeistaratitli árið 2000. Sá sem horfði eingöngu á meistaraflokkana spila í þriðju deild hefði þótt slíkar væntingar fáránlegar.
Þessi samanburður flaug mér í hug þegar niðurstöður um læsi ungra pilta birtust nýlega. Alþjóðlegar Pisa kannanir sýndu að um 23% 15 ára stráka á Íslandi teldust ekki geta lesið sér til gagns á móti 9% stúlkna. Þessi þrefaldi kynjamunur er athyglisverður, vegna þess að kynin eru saman í bekk, sitja í sömu tímum, hafa sömu kennslubækur og búa við sömu aðstæður. Þetta ólæsi veldur lélegum árangri í stærðfræði – vegna þess að strákarnir eiga erfitt með að skilja orðadæmi. Í nágrannalöndum okkar fer veraldlegur auður yfirleitt saman við menntastig og læsi. Hér á landi er þessu öfugt farið. Við erum eina landið í Pisa könnuninni þar sem tengslin eru neikvæð. Þvi meiri veraldlegar eigur á heimili, því meiri líkur á lélegum árangri í lesskilningi. Mælingar benda til þess að lestur framhaldsskólanema fari minnkandi en á sama tíma hafa fjárveitingar til skólabókasafna dregist saman. Í íslenskum grunnskólum er minni tíma varið til móðurmálskennslu en í grunnskólum annars staðar á Norðurlöndum og kennaraefni hér á landi fá sífellt minni menntun í íslensku.
Ég velti fyrir mér – ef staðan er svona núna – hvernig verður staða Íslands eftir 15 ár ef þessar niðurstöður eru ekki teknar alvarlega? Ef þetta endurtekur sig ár eftir ár? Höfum við efni á að sóa hæfileikum fjórðungs drengja af heilli kynslóð? Ef menntun er grundvöllur hagsældar – og lestur er grundvöllur menntunar – hvernig verður hagvöxturinn ef fjórðungur strákanna hefur engan aðgang að rituðum upplýsingum heimsins? Ef læsi er grundvöllur fyrir upplýstu lýðræði – hvað kjósa menn eftir 15 ár? Og ef staðan er svona meðal íslenskra drengja – hvernig er hún þá meðal barna sem eru af erlendu bergi brotin? Hversu hörmulega höfum við þá brugðist þeim og framtíðarmöguleikum þeirra?
Kynjamunur af þessu tagi er algengur á hnignandi jaðarsvæðum um víða veröld. Þar sem strákarnir ætla sér beint í skógarhöggið, verksmiðjuna eða námuna en stelpurnar sjá menntun sem leið til að komast burt og ná sér í maka og betra líf annarsstaðar. En þessi munur sést hér í Reykjavík – þar sem engin augljós störf bíða þeirra sem ekki afla sér menntunar. Stelpurnar hljóta þá að fara ef strákarnir hafa tekið ákvörðun um að verða andlegir eftirbátar þeirra. Það má velta fyrir sér hvort óbeit á jafnréttisbaráttu sem hefur verið ríkjandi hjá ungum strákum megi túlka sem ómeðvituð viðbrögð við þessu ástandi.
Fylkir hefur verið í fyrstu deild frá árinu 1999 – liðið hefur verið hársbreidd frá Íslandsmeistaratitil en bikartitilinn hafa þeir unnið í tvígang. Uppistaðan í því liði var gullaldarliðið frá 1986 – Kiddi, Tóti, Gunni og Finnur ásamt yngri strákum sem litu upp til þeirra. Einhver gæti sagt að gott fótboltalið sé óhjákvæmilegt í barnmörgu og vaxandi hverfi – en sú er alls ekki raunin. Breiðholtið er stærra en Árbærinn og þar hefur sami árangur ekki náðst. Gullaldarstrákarnir urðu ekki svona góðir vegna þess að það voru leikfimitímar í Árbæjarskóla. Sigursteinn var frábær kennari – en það þarf meira til ef menn vilja skara framúr. Þennan árangur má fyrst og fremst þakka áhuga foreldra og endalausri sjálfboðavinnu hugsjónamanna sem störfuðu fyrir Fylki. Áhugi fjölmiðla var strákunum hvatning, heilsíður í DV og Mogga skiptu máli. Aðstaða þeirra til æfinga var ekkert til að hrópa húrra fyrir – rauðamölin var reyndar óvenju góður malarvöllur en aðstaðan var stórbætt með samhentu átaki. Allt bendir til þess að sambærilega vinnu þarf í samfélaginu öllu til að tryggja læsi og lestur. Strákarnir þurfa fyrirmyndir og hvatningu – ekki síst heima hjá sér, ekki síst frá feðrum sínum og þeir þurfa góðar bækur.
Ég hef stundum spurt fólk: Hvað heita mest lesnu bækur á Íslandi? Yfirleitt hefur fólk svarað: Símaskráin? Biblían? Arnaldur? En mest lesnu bækur á Íslandi hafa sjaldan fengið umfjöllun í fjölmiðlum og þær fá aldrei dóma. Þær heita nöfnum eins og Sproti, Glimrende, Matrix, Mályrkja, Lífheimurinn, Glói Geimvera. Ég hef aldrei séð umfjöllun um þessar bækur, aldrei séð sérfræðinga eða kennara velta fyrir sér hvort þær teljist góðar eða slæmar, skemmtilega eða leiðinlega skrifaðar. Hvort þær séu úreltar, hvort þær mættu vera fleiri og fjölbreyttari og hvaða höfundar eru bestir. Ætla má að 40.000 – 60.000 börn lesi bók sem er notuð í 10 – 20 ár. Á meðan Arnaldur semur nýja bók á hverju ári þykir æskilegt að nýta kennslubækur sem lengst, það hefur þótt óþarfa kostnaður að semja og prenta bók fyrr en gamla upplagið er dottið í sundur. Það var til dæmis áfall þegar Berlínarmúrinn féll og allar landafræðibækur urðu úreldar. Ef eitthvað er verra en sögulegir atburðir til að rústa sögukennslunni þá eru það ungir vísindamenn sem grafa undan kenningunum sem börnin hafa lagt á minnið.
Skólabækurnar eru aldrei settar í samhengi við góðan eða slakan árangur í alþjóðlegum könnunum. Hvaða bækur nota þjóðir sem standa sig best? Við ræðum aldrei hvaða viðmið við eigum að nota þegar kemur að menntun. Hver skilgreinir hvað börn eiga að vita og kunna? Furðufiskar og lífríkið í hafinu kringum Ísland ætti að vera örvandi fyrir ímyndunaraflið. Ættu 10 ára krakkar á Íslandi ekki að hafa æði fyrir fiskum eða hvölum? Þeir ættu allir að vilja verða kafarar og sjávarlíffræðingar. Eða hvað? Ákvað einhver að þeir ættu ekki að hafa áhuga? Eða erum við almennt hlutlaus og meðvitundarlaus um menningarheim barna og unglinga? Eldvirkni og eldgos síðustu ára ættu að fylla þá löngun til að verða jarðfræðingar og vísindamenn. Íslendingasögurnar og bókmenntirnar eiga að fylla þá draumum um að verða skáld eða fornleifafræðingar. Hversu margar bækur ættu grunnskólakrakkar að fá til eignar? Hvort myndi duga þeim lengur – ipad eða 300 blaðsíðna bók í lit um allt sem viðkemur eldgosum, regnskógum og furðufiskum?
Strákarnir okkar hafa tileinkað sér margt í nútímatækni og heimurinn er fullur af spennandi tækifærum og flottum græjum. Séu þær notaðar rétt geta þær gert okkur læsari, klárari og auðugri menningarlega. Þær gefa okkur áður óþekkt vald til að skapa og miðla. Möguleikar til að fræðast um heiminn og tengjast fólki um víða veröld eru meiri en nokkru sinni fyrr. En mikilvægustu upplýsingarnar eru ekki á Youtube. Sá sem ekki hefur þjálfað sig í lestri hefur takmarkaðan aðgang að heimi vísinda, tækni og heimspeki. Aðgangur að trúarbrögðum, ljóðlist og hugmyndasögu heimsins verður lítill sem enginn. Ef Ísland á að eignast góða kennara, eðlisfræðinga, hjúkrunarfræðinga og verkfræðinga verðum við að vera læs og víðlesin. Læsi er lykillinn að erlendum tungumálum, án læsis getum við ekki ræktað okkar eigin sögu, tungu og menningu. Án færni í eigin móðurmáli er erfitt að miðla hugsunum sínum og hugmyndum í rituðu og mæltu máli.
Margir hafa spjarað sig í lífinu ólæsir – en þessi hópur sem nú mælist illa læs er svo stór að það má líkja ástandinu við áskapaða fötlun eða vítavert sinnuleysi. Í þessum fjórðungi stráka sem ekki geta lesið sér til gagns liggur stærsta vannýtta auðlind þjóðarinnar – tækifærin eru svo mörg að þau fylla heilu bókasöfnin. Ef ekki er brugðist við af krafti blasir við að strákarnir okkar og þjóðin öll – falli niður í þriðju deild.
Þótt við drögumst afturúr þá hafa líklega aldrei fleiri jarðarbúar lært að lesa heldur en einmitt á síðustu árum. Hér er myndskeið sem ég tók af krökkum sem ég heimsótti í Bingua Hope Primary School í Huidong hreppi, Liangshan hluta Sichuan í Kína. Foreldrar þeirra eru margir hverjir ólæsir og vinna í borginni við að framleiða ipad, gallabuxur og leikföng og sjá börnin einu sinni á ári. Þeir leggja allt að veði enda er krökkunum ætlað annað hlutskipti, þetta er Gullaldarliðið þeirra.
Unnið upp úr erindi sem var haldið í Norræna húsinu 21. janúar 2012. Alvara málsins – Þjóð í ólestri.
ALVARA MÁLSINS – Bókaþjóð í ólestri Laugardaginn næstkomandi, 21. janúar, verður haldin ráðstefna í Norræna húsinu undir yfirskriftinni ALVARA MÁLSINS – Bókaþjóð í ólestri. Þar verður fjallað um ískyggilegar niðurstöður rannsókna sem sýna að ört stækkandi hópur ungs fólks getur ekki lesið sér til gagns, hvað þá gamans.
Læsi telst lífsnauðsynleg færni í nútímasamfélagi enda þróun menningar og lýðræðis tæplega hugsanleg án þeirrar kunnáttu. Bóklestur stuðlar að fjölbreyttum orðaforða og gerir fólki kleift að koma hugsunum sínum, vilja og áformum á framfæri. Ekkert slær bóklestri við í þjálfun á því verkfæri sem tungumálið er. Fyrir gáleysi stækkar sá hópur barna sem engan aðgang hefur að fjársjóðum fortíðar og framtíðar. Í erindum á ráðstefnunni verður greint frá gildi lesturs og lestrarfyrirmynda og bent á öflugar leiðir til að sporna við ólæsisþróuninni.
Sjálfsprottinn hópur rithöfunda stendur að undirbúningi ráðstefnunnar og það er von þeirra að hún marki upphaf að þjóðarátaki um eflingu lesturs og vitundarvakningu um læsi sem lífsgæði. Hópurinn skorar á stjórnvöld, stofnanir, fyrirtæki, skóla og heimili um allt land að taka í kjölfarið við keflinu og leggja sitt af mörkum til að snúa þróuninni við – það dugar ekkert minna – velferð og menning bókmenntaþjóðar er í húfi!
Dagskrá:
Ljótikór syngur.
Ávarp – Jón Kalman Stefánsson, rithöfundur.
Lestur er málið: Hrafnhildur Ragnarsdóttir, prófessor og forstöðumaður Rannsóknarstofu um þroska, mál og læsi við Menntavísindasvið Háskóla Íslands.
Læsi er skilningur: Daníel Andri Halldórsson, nemi í 10. bekk í Giljaskóla á Akureyri.
Svavar Knútur syngur og leikur.
kaffihlé
Lestrarhestamennska – heillandi fjölskyldusport: Brynhildur Þórarinsdóttir, rithöfundur og lektor við Háskólann á Akureyri.
Lestur er bæði yndisleg og uppbyggileg iðja: Guðmundur Engilbertsson, lektor kennaradeild og sérfræðingur á miðstöð skólaþróunar við hug- og félagsvísindasvið Háskólans á Akureyri.
Dagskráin hefst kl. 14:00 og lýkur um kl. 16:00. Dagskrárstjóri er Eva María Jónsdóttir Hópur rithöfunda vekur athygli á ALVÖRU MÁLSINS og stendur að ráðstefnunni í samvinnu við Menntamálaráðuneytið, Rithöfundasamband Íslands, Reykjavík Bókmenntaborg Unesco, Rannsóknarstofu um þroska, mál og læsi á Menntavísindasviði Háskóla Íslands, Háskólann á Akureyri og Norræna húsið.
Í tengslum við bókamessuna í Frankfurt voru Bónusljóð gefin út á þýsku í sérstakri hátíðarútgáfu, tvö tungumál á verði eins – á þýsku og íslensku. Ljóðin hafa verið ófáanleg í nokkur ár en eru komin aftur í hillurnar í Bónus. Bókin hefur vakið talsverða athygli enda þykir gjörningurinn óvenjulegur í bókmenntaheiminum.
Það var athyglisvert að fylgjast með viðbrögðum fólks í Frankfurt sem gekk fram á bleika grísinn, hann hefur undarlegt aðdráttarafl og einhver hafði á orði að þetta gæti orðið næsta Hello Kitty. Á alþjóðavísu er Bónuskeðjan líka lítil og sæt – það eru 28 Bónusverslanir á Íslandi – í Bandaríkjunum eru 4227 WalMart verslanir. Orange Press í Freiburg gefur út bókina, en auk Bónusljóða hafa þau gefið út verk um Chomsky, Freud, Darwin, Baudrillard og Foucault og McLuhan. Draumalandið á þýsku eða Traumland er einnig gefin út af Orange Press. Það er Tina Flecken sem þýðir þýska hlutann – en hún þýddi einnig LoveStar. Hér má sjá svipmynd af Bókamessunni í Frankfurt:
Og ekki gleyma að segja öllum sem þið þekkið í Berlín að ég verð með fyrirlestur/upplestur á Volksbuhne þann 4. desember klukkan 17:30. Þetta verður afar skemmtilegt og vandað og fjölbreytt. Meiri upplýsingar hér.
Andri Snær Magnason er í Þýskalandi og tekur þátt í Frankfurt bókamessunni. Dagskráin er ansi viðamikil og má sjá hana hér. Hér er nokkuð ítarlegur þáttur um Andra Snæ Magnason í Austurríska ríkisútvarpinu. Johann Kneihs gegnum ferilinn nánast í heild sinni. Þeir sem skilja dálítið í þýsku geta hlutað hér.
Andri Snær Magnason er í Þýskalandi og tekur þátt í Frankfurt bókamessunni. Dagskráin er ansi viðamikil og má sjá hana 