Geisladrif
Stöldrum aðeins við : Geisladrif
- er það ekki fallegt orð?
Hefði amma verið spurð væri geisladrif
sólstafir og skuggaleikur
janúarbirtan yfir Keili
guð og englar í geisladrifi
brátt úreldast geisladrifin
þá verður orðið frjálst
geisladrif
,,ég elska þig og þegar ég hugsa til þín
fyllist hugur minn geisladrifi”
Tuschinski kvikmyndahúsið í Amsterdam
Hátíðin stendur frá 19.-29. nóvember í ár. Um 2.000 myndir sækja um þátttöku á IDFA ár hvert og tæplega 200 myndir eru sýndar á hátíðinni en aðeins 17 myndir voru valdar í keppnina í ár og er Draumalandið ein þeirra. Það er mikið keppikefli kvikmyndagerðarmönnum og framleiðendum að koma myndum sínum á hátíðina og stendur valið yfir sumarlangt fram á haust. Hafa þeir IDFA-menn, eins og flestir forráðamenn stærri hátíða, lagt áherslu á að ná til sín frumsýningum á nýjum myndum og verður því að teljast nokkur árangur hjá framleiðendum Draumalandsins að myndin skuli tæk í aðalkeppni þótt langt sé liðið frá frumsýningu hennar hér á landi. Draumalandið keppir því meðal bestu mynda á heimsmælikvarða. Þetta er í fyrsta skipti sem íslensk heimildarmynd er valin í aðalkeppnina á IDFA og því stór áfangi fyrir íslenska kvikmyndagerð og mikill heiður fyrir kvikmyndagerðamennina sem að myndinni stóðu. Keppt er um aðalverðlaunin, 12.500 evrur, svo eftir nokkru er að slægjast.
Þar að auki hefur Draumalandið verið valin ein af fimm myndum sem munu ferðast um kvikmyndahús í Hollandi meðan á hátíðinni stendur og einnig hefur Ally Derks, stjórnandi hátíðarinnar, valið Draumalandið sem eina af sínum tíu uppáhaldsmyndum og verður hún sýnd í sérstöku viðhafnarprógrammi ásamt þeim myndum að hátíð lokinni. Þannig að það verða margir sem munu sjá Draumalandið af hollenskum þegnum næstu mánuði og bætist þar enn við orðspor þjóðarinnar í Niðurlöndum.
Íslenskir kvikmyndagerðarmenn hafa í langan tíma sótt Amsterdam heim meðan á IDFA hefur staðið, flestir þó til að taka þátt í fjáröflunarstefnunni sem þar er haldin í tengslum við hátíðina en þar koma saman allir helstu dagskrárstjóra stöðva í Evrópu og heyra kynningar á nyjum verkefnum í heimildamyndagerð. Ekkert íslensk verkefni komst þar á blað í ár.- pbb
Ég sé fyrir mér:
McDonald’s merkið
í Skeifunni
dregið niður
með keðjum og köðlum
það fellur með dynk
eins og styttan af Saddam
upp kemur
sjálflýsandi blikkandi sviðakjammi
eins og níðstöng
Davíð fer í detox
og þá birtist:
fyrsti hamborgarinn alheill
eins og í heilagramannasögu
Draumalandið verður sýnt á Nordisk Panorama núna um helgina. Morgunsýning í Regnboganum klukkan 10:00 laugardag. Á sunnudag er sýning klukkan 14:00. Allir sem misstu af myndinni í bíó ættu að drífa sig en á Nordisk Panorama er mikið af áhugaverðu efni.
Ímyndið ykkur að þið sjáið auglýsingu: “The most beautiful adventure in the world”. Það er flogið yfir norska firði og yfir öllu hljómar brot úr Pétri Gaut eftir Grieg. Síðan kaupir maður farið og fær nákvæmlega það sem maður keypti, með tónlistinni og öllu. Hér er myndbrot úr stuttri siglingu sem ég fór síðustu helgi um Lýsufjörð í Noregi í tengslum við bókmenntahátíð í Stavanger. Það er ekki nóg að sigla og njóta – Grieg er blastaður í 200 decibelum. Í bókinni Travels in Hyperreality – lýsir Umberto Eco ferðalagi um ofurraunveruleika Bandaríkjanna. Vaxmyndasöfn, skemmtigarða og áfangastaðir þar sem raunveruleikinn hefur verið endurgerður svo að enginn verði fyrir vonbrigðum. Stærsti píramídi í heimi er til dæmis í Las Vegas, markmið arkítektanna var að ef þú hefur heimsótt þennan píramída munir þú verða fyrir vonbrigðum þegar þú kemur til Egyptalands. Þar er allt minna, daufara, óraunverulegra. Líklega er sögusafnið í Perlunni það næsta sem kemst ofurraunveruleika á Íslandi . Og stundum er erfitt að sjá muninn, hvort húsafriðun er raunveruleg eða viðleitni til að skapa ofurraunveruleika – eins og þegar Fjalakötturinn er endurskapaður í Aðalstræti á sama tíma og alvöru hús eru látin grotna niður annarsstaðar í bænum af illvígum verktökum bökkuðum upp af smekklausum bankamönnum. En hér er norska útgáfan af ofurveruleika. Það dugar ekki að vera staddur í “fegursta ævintýri í veröldinni”. Það verður að peppa það upp – magna upplifunina – það má ekki valda vonbrigðum.
Er það rétt reiknað hjá mér að
auðlindagjaldið fyrir Svartsengi
er um það bil jafn mikið
og leiga á einni hæð
í Turninum í Kópavogi?
Á sunnudag var viðtal við Andra Snæ Magnason í hádegisfréttum RÚV. Umfjöllun og umræðu um það mál má sjá hér og hér. Ef comment eru skoðuð á Eyjunni mætti ætla að orkuþörfin væri byggð á einhverskonar persónulegri skoðun minni en svo er ekki, ekkert frekar en tveir plús tveir eru fjórir. Ef álverið í Helguvík hefði verið 100.000 tonn þá hefði eflaust verið hægt að byggja ágætt álver í Helguvík. En því miður er grunnstærð álvers, stærðin sem öll tæknin, kerin, sílóin og rafkerfið inni í þessum verksmiðjum hannað miðað við 360.000 tonna einingu. Það þýðir einfaldlega að skrapa þarf orku sem jafngildir heilli Kárahnjúkavirkjun og flytja til Helguvíkur. Þetta segja allir í bransanum. Stækkun álversins í Straumsvík sem var felld snerist að sögn fróðra manna einmitt um þetta, að setja svona einingu við hliðina á gamla álverinu. Á Húsavík gildir hið sama og allt tal um minna álver voru því miður blekkingar. Og þessar stærðir þýða einfaldlega að áliðnaðurinn hefur vaxið Íslandi og orkulindum landsins yfir höfuð.
Blái hnötturinn í Litháen
Ég var að leita að bláa hnettinum á kínversku – hvort hún væri hugsanlega komin út þegar ég rakst á þessa bók hér. Blái hnötturinn er kominn út í Litháen – en það var ekki búið að láta mig vita. Jurgita þýðir en ég held að hún sé listagóður þýðandi. Hér eru upplýsingar á heimasíðu forlagsins fyrir þá sem skilja Litháísku:
Hér er draumur sem Dr. Helgi Pjeturs skráði hjá sér árið 1907. Ég las hann fyrst 2006 og þótti hann athyglisverður en það má segja að fyrst árið 2009 sé hann þrunginn merkingu. Hann fer hér á eftir:
,,Mig dreymdi í haust mjög einkennilegan draum. En á þessari miklu afturhvarfsöld, þegar ýmislegt það, sem menn höfðu ættlað sokkið svo djúpt í haf fortíðarinnar, að það kæmi ekki upp aftur að eilífu, skolast nú aftur í straumi tímans, þá þarf auðvitað naumast að taka það fram, að allir draumar eru nokkurs konar vitranir og þýða eitthvað. Ætla ég því, að dæmi fyrri manna, að segja draum minn, ef verða mætti, að einhver kynni að ráða.
Ég þóttist sjá um lönd öll og þótti mér ekki annað undarlegra bera fyrir augu en gullhrúgur margar og misstórar, og lá skrímsli á hverri. Mannsmynd þótti mér vera á minnstu skrímslunum, en engin á hinum stærri. Voru þau næsta ferleg ásýndum og eigi óáþekk jötunvöxnum smokkfiskum, með stór og starandi fiskaugu og langa griparma búna krókum og sogbollum; seildust armarnir ótrúlega langt og víða, og drógu að hrúgu sinni gull, hvar sem festi. Þó þótti mér nærri því enn furðulegra en þetta, að sjá hvernig gullið dróst að skrímslunum án þess að hægt væri að sjá, að þau legðu sig í framkróka til að afla þess, og var því líkast að segulafl nokkurs konar byggi í gullhrúgunum. Hrúgurnar fóru sýnu vaxandi, einkum þær sem stærstar voru, og náðu skrímslin hvergi að hylja þær. Ég hugði nú betur að og sá þá, hvernig jafnvel eirmolar, sem fátæklingar höfðu í höndunum og ætluðu að kaupa sér brauð fyrir – úr sviknu mjöli –drógst að haugum skrímslanna og urðu að gulli. Eigi ósjaldan bar það við, að stærri skrímslin spúðu eitri á hin smærri svo ákaft, að þau hrökkluðust af gullhaugum sínum, en þeir söfnuðust jafnharðan undir stærri skrímslin.
Svo var að sjá, sem flest vildi mannfólkið allt gjöra til að þóknast skrímslunum og dansaði kringum gullhrúgurnar með ýmsum kynlegum látum til heiðurs við skrímslin. Þó voru ýmsir, sem tóku sig útúr, krepptu hnefana og hrópuðu að betur mætti vegna á jörðunni, ef ekki snerist allt að því að efla skrímslin, og auka gullhrúgur þeirra. Virtust menn þessir taka saman ráð sín. Lesa meira …
Kobra heitir einn besti þátturinn sem er gerður í sænska sjónvarpinu SVT2. Þeir gerðu þátt um hrunið mikla og það sem Steinunn Sigurðardóttir fatahönnuður kallar ,,creative revolution”. Skemmtilega klippur og ofursvalur hjá þeim svíum. Þarna er ritskoðun á Kjarvalsstöðum á kjördag – ansi mögnuð sena þar sem listaverk eru borin út á kjördag, þarna er Kira Kira, Steinunni Sigurðardóttir, Georg Hólm og Sigurrós auk þess sem Andri Snær Magnason ekur með þeim um borgartúnið og sýnir þeim Höfða – þar sem kommúnisminn féll – og við hliðina – Kaupþing – þar sem kapítalisminn féll. Þáttinn má sjá á netinu HÉR.
